در بخش عمده موجودات زنده پیچیده- از جمله حیوانات- تولید مثل به شیوه دو جنسی است که در آن یک جنس نر و یک جنس ماده رفتار جنسی انجام می دهند و با ترکیب گامت ها یا سلول های جنسی این دو، نطفه های افراد جدید از آن گونه منعقد می‌شود. رفتار جنسی موجود زنده مبتنی بر محرک به این رفتار است. این محرک ها موجب دریافت های حسی می شوند که موجود زنده را به انجام رفتار خاص تحریک می کنند و معمولا از جنس بو، صدا یا تصویر هستند که در جنس مخالف وجود دارد و موجب گرایش فرد به سمت رفتار جنسی می‌شود.

در یادداشت های پیشین دو انگیزه برای پوشش ذکر کردیم: نخست، تضمینی برای مسؤولیت پذیری مرد در حمایت اجتماعی از زن، و دیگری راهکاری برای عدم ارتباط جنسی زن با سایر مردان غیر همسر. چنانچه گفته شد، در حیوانات و از جمله انسان در حالیکه نسبت فرزند به مادر محرز است، نسبت فرزند به پدر تنها از روی اعتماد به زن مبنی بر عدم ارتباط جنسی با دیگری پدید می آید.

در یادداشت پیشین مطرح شد که در نوع تعامل جنسیتی که در آن مرد منبع کمیاب باشد، زن می کوشد تا مرد را به سوی خود جذب کند و این کار را با تاکتیک تشدید جذابیت های فیزیکی و بدنی که به آن آرایش گفته می‌شود انجام می دهد. اما از سویی جذب مرد با هدف دریافت حمایت های اقتصادی و اجتماعی او صورت می گیرد، پس بایستی در عین نمایش بخشی از جذابیت ها، بهره مندی کامل از آن را منوط به پذیرش مسؤولیت حمایت اجتماعی و اقتصادی از مرد نمود که این کار از طریق آمیزه ای از پوشش و نمایانی جذابیت ها صورت می گیرد. این کارکرد اول پوشش است که انتخابی از سوی زن برای تامین حمایت اجتماعی و اقتصادی مرد است.

در یادداشت پیشین مطرح شد که انسان ها در تعامل با یکدیگر فرصت اندکی برای ارزیابی یکدیگر و تصمیم گیری بر مبنای این ارزیابی در مورد نحوه تعامل با هم دارند و این البته مختص انسان ها نیست و سایر جانوران را نیز در بر می گیرد. از این رو، بدن و نشانه های بدنی وسیله ای است که انسان ها از آن برای ارسال سیگنال های مورد نظر و ادراک طرف مقابل استفاده می کنند.

اگر بخواهیم تاریخچه لباس را بررسی کنیم به دو خط تاریخی جدا می رسیم. یک خط تاریخی مربوط به سیر تحول آرایش بدن متصل می‌شود و یک خط تاریخی به سیر تحول پوشش بدن. در واقع دو نیاز یا مطلوبیت خود را در لباس جستجو می کرده‌اند و آن عبارت بوده از آرایش و پوشش. برای همین در بررسی لباس بایستی به هر یک از این دو پرداخت.

مسایل اجتماعی از موضوعات رایجی است که اکثر افراد هم علاقمند به بحث و گفتگو پیرامون آن هستند، هم دغدغه های جدی در مورد آن دارند و هم خود را ذی حق می دانند که در مورد آن نظرات خود را داشته باشند و آن را با دیگران در میان بگذارند. با این حال، در اکثر موارد این گفتگو ها به توافق نمی انجامد و طرفین بر موضع خود باقی می مانند. در این مطلب سه دشواری موجود در گفتگو ها و مباحثات اجتماعی مطرح شده است.

در رفتارهای اجتماعی موثر دو توصیه وجود دارد: 1. انجام رفتارها طبق جوشش از ضمیر فرد و نه «ادا درآوردن» و انجام رفتارهایی طبق دستورالعمل ها و 2. انجام رفتارهایی بر اساس قواعدی که طبق نظر متخصصان یا افراد حرفه ای آن حوزه، «موثر» شناخته می‌شود. طرفداران یا معتقدان به هر یک از این رویکردها، به شدت با نظر دیگر مخالف هستند.

فیلم سینمایی «یک عاشقانه ساده» سامان مقدم در سال 1390 ساخته شده است. داستان فیلم به یک رابطه عاشقانه در روستا مربوط می‌شود و کشمکشی که همانند بسیاری از داستان های عاشقانه میان خواستاری صاحب مکنت و عاشقی بی چیز بر سر دستیابی به معشوق ایجاد می‌شود.

مشخصه آنچه معمولا تحت عنوان فیلم های داستانی نامیده می شوند، پیگیری یک روایت از ابتدا تا انتهای فیلم است. هر روایتی متشکل از شخصیت هایی است که داستان بر محوریت آنها شکل می گیرد، اتفاقاتی که برای این شخصیت ها اتفاق می افتد و نحوه واکنش آنها به این رخدادها. در واقع در هر روایتی تز شخصیت وجود دارد، آنتی تز رخداد یا اتفاق وجود دارد، و سنتزی که حاصل نحوه مواجهه شخصیت با اتفاق است و خود رخداد بعدی را رقم می زند.

اول اینکه مبنای پاسخگویی به این سوال، تعریفی است که من در یادداشت قبلی از فیلم اجتماعی ارائه داده ام. مسلما مدعی این نیستم که این تنها تعریف یا شاید بهترین تعریف است. از دیدگاه تعامل گرایی می توان به هر فیلمی که تعامل های اجتماعی رو محور اصلی فیلمش قرار می ده، فیلم اجتماعی گفت. اما ثمره این نوع نگاه و یادداشت نویسی آن است که یک خط مجزایی از نقد اجتماعی فیلم ترسیم شود که راه و شیوه خود را از نقد نویسی سینمایی فیلم جدا کند و دارای مبانی نظری خودش باشد.